Na powierzchni planety lub księżyca kraterów stopniowo przybywa, w miarę jak upadają na nią kometarne czy planetoidalne szczątki. Skoro na Europie prawie ich nie widać, jej powierzchnia musiała w stosunkowo niedalekiej przeszłości ulec zregenerowaniu w wyniku procesów wulkanicznych bądź tektonicznych. Nieżyjący już ekspert w dziedzinie kraterów Eugene Shoemaker wydedukował na podstawie liczby komet przecinających orbitę Jowisza, że średnio w ciągu 2 min lat powinny powstawać 3 kratery o średnicy ponad 10 km. Z ekstrapolacji danych dotyczących kilku znanych kraterów Europy wynika, że w sumie obiektów tej wielkości jest na niej około 45, co pozwala sądzić, że powierzchnia tego księżyca ma około 30 min lat mgnienie oka z geologicznego punktu widzenia. Shoemaker zauważył, że gdyby wnętrze Europy było ciepłe, duże kratery mogłyby z czasem się zrównać z powierzchnią gruntu. Oznaczałoby to, że satelita może być aktywny jeszcze dziś. Hipoteza ta nie została jednak potwierdzona. Zdjęcia z voyagerów były zbyt niewyraźne, by dało się na nich wyłowić mniejsze kratery. Rzeczywiście, w obrębie jasnych równin występują cętkowane obszary pełne ciemnych plam, gór i dołów. Niektórzy ba