Czy życie kwitnie w każdym zakątku naszego Układu Słonecznego, czy też jedynym przyjaznym mu środowiskiem jest Ziemia? Zagadnienie to jest dziś głównym przedmiotem badań planetarnych. Po 30 latach rozpoznawania planet i ich naturalnych księżyców, pozostała nam jedynie krótka lista możliwych siedlisk życia. Kto wie, czy najbardziej interesujący pod tym względem nie jest lodowy księżyc Jowisza Europa. Przez stulecia astronomowie oglądali Europę jedynie jako punkcik świetlny przez największe nawet teleskopy. W latach sześćdziesiątych dzięki spektroskopii okazało się, że księżyc ten, jak wiele innych ciał niebieskich z mroźnych krańców zewnętrznego Układu Słonecznego, pokryty jest lodem. Mając na powierzchni temperaturę wahającą się od 110 K (—160°C) w pobliżu równika do 50 K (—220°C) na biegunach, lód ten musi tworzyć twardą jak skała skorupę. Badacze nie mieli jak sprawdzić, co jest głębiej, ani też zbytnich powodów, by spodziewać się tam czegoś specjalnego. Lecz efektowne obrazy przesłane drogą radiową w minionych 20, a szczególnie w ostatnich kilku latach, przez odwiedzające te okolice sondy kosmiczne ukazały młodą geologicznie i straszliwie zdeformowaną powierzchnię.